Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji w sprawach cywilnych. Nie służy ponownemu rozpoznaniu sprawy ani ponownej ocenie dowodów, lecz kontroli prawidłowości stosowania prawa przez sądy.
Skarga kasacyjna może zostać wniesiona wyłącznie w przypadkach określonych w przepisach i tylko z ustawowo wskazanych podstaw. Nie przysługuje w każdej sprawie – Kodeks postępowania cywilnego przewiduje liczne ograniczenia, m.in. dotyczące wartości przedmiotu zaskarżenia oraz rodzaju sprawy.
Sprawy wniesione w drodze skargi kasacyjnej rozpoznaje Sąd Najwyższy. Jeżeli uzna on, że skarga jest zasadna, może uchylić zaskarżone orzeczenie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania albo – w określonych przypadkach – samodzielnie orzec co do istoty sprawy.
Kto może wnieść skargę kasacyjną?
Skargę kasacyjną może wnieść strona postępowania, jednak – co do zasady – musi zostać ona sporządzona i podpisana przez profesjonalnego pełnomocnika, czyli adwokata lub radcę prawnego. Obowiązek ten określany jest jako przymus adwokacko-radcowski.
Czym skarga kasacyjna różni się od apelacji?
Najważniejsza różnica polega na tym, że apelacja przysługuje od wyroku sądu pierwszej instancji i prowadzi do ponownego rozpoznania sprawy przez sąd odwoławczy. Skarga kasacyjna dotyczy natomiast prawomocnych orzeczeń i koncentruje się przede wszystkim na ocenie prawidłowości wykładni oraz stosowania prawa.