Środki bezpieczeństwa finansowego to zespół czynności podejmowanych przez instytucje obowiązane w celu identyfikacji klienta, ustalenia beneficjenta rzeczywistego oraz oceny ryzyka prania pieniędzy i finansowania terroryzmu. Stanowią one podstawowy instrument realizacji obowiązków wynikających z ustawy AML.
Zakres stosowanych środków powinien odpowiadać poziomowi ryzyka związanemu z danym klientem lub transakcją. Im wyższe ryzyko, tym bardziej szczegółowa powinna być analiza przeprowadzana przez instytucję obowiązaną.
Do podstawowych środków bezpieczeństwa finansowego należą:
- identyfikacja klienta,
- weryfikacja tożsamości klienta,
- identyfikacja beneficjenta rzeczywistego,
- podejmowanie uzasadnionych działań w celu weryfikacji beneficjenta rzeczywistego,
- ustalenie celu i charakteru stosunków gospodarczych,
- bieżące monitorowanie relacji z klientem.
Środki bezpieczeństwa finansowego nie mają charakteru jednorazowego. Instytucja obowiązana powinna stosować je przez cały okres trwania relacji gospodarczej oraz aktualizować przeprowadzoną ocenę w przypadku zmiany okoliczności.
W praktyce właśnie niewłaściwe zastosowanie środków bezpieczeństwa finansowego stanowi jedną z najczęstszych przyczyn stwierdzania naruszeń przepisów AML przez organy nadzoru.
Podstawa prawna
- art. 33–43 ustawy AML