Struktura kontroli oznacza sposób sprawowania rzeczywistego wpływu na działalność podmiotu, niezależnie od formalnej struktury właścicielskiej. Jest to jedno z kluczowych pojęć wykorzystywanych przy ustalaniu beneficjenta rzeczywistego zgodnie z ustawą AML.
Kontrola może wynikać z wielu różnych okoliczności. Najczęściej jest związana z posiadaniem większości udziałów lub praw głosu, jednak może również wynikać z prawa powoływania lub odwoływania członków organów, szczególnych uprawnień osobistych wspólników, porozumień pomiędzy udziałowcami czy postanowień umowy spółki.
W praktyce struktura kontroli często różni się od struktury własnościowej. Przykładowo wspólnik posiadający jedynie 30% udziałów może sprawować faktyczną kontrolę nad spółką dzięki uprzywilejowaniu udziałów, prawu powoływania większości członków zarządu albo odpowiednim postanowieniom umowy inwestycyjnej.
Z punktu widzenia przepisów AML kluczowe znaczenie ma ustalenie osoby faktycznie sprawującej decydujący wpływ na działalność podmiotu. Oznacza to, że analiza nie może ograniczać się wyłącznie do danych ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym czy innych rejestrach publicznych.
Prawidłowe ustalenie struktury kontroli ma zasadnicze znaczenie dla prawidłowego zgłoszenia beneficjenta rzeczywistego do CRBR oraz wykonywania obowiązków przez instytucje obowiązane.