Weryfikacja beneficjenta rzeczywistego polega na potwierdzeniu, że ustalone informacje dotyczące osoby sprawującej rzeczywistą kontrolę nad klientem są prawidłowe, aktualne i odpowiadają rzeczywistemu stanowi faktycznemu.
Sama identyfikacja beneficjenta rzeczywistego nie kończy obowiązków instytucji obowiązanej. Ustawa AML wymaga podjęcia uzasadnionych działań służących sprawdzeniu poprawności uzyskanych informacji. Zakres tych działań powinien być dostosowany do poziomu ryzyka oraz charakteru klienta.
Weryfikacja może obejmować analizę dokumentów korporacyjnych, informacji ujawnionych w Krajowym Rejestrze Sądowym, danych z Centralnego Rejestru Beneficjentów Rzeczywistych, dokumentów zagranicznych, umów wspólników oraz innych źródeł pozwalających ustalić rzeczywistą strukturę kontroli.
W przypadku rozbieżności pomiędzy informacjami uzyskanymi od klienta a danymi ujawnionymi w CRBR instytucja obowiązana nie powinna automatycznie przyjmować informacji z rejestru za prawidłowe. Powinna samodzielnie wyjaśnić powstałe wątpliwości oraz odpowiednio udokumentować przeprowadzoną analizę.